| تبليغات | X |
|
آپاردیلار گولومی - ائیله دیله ر ظولومی- نه قویدولار دانیشام - نه کسدیله ر دیلیمی
|
Afiq ağdami nin şerləri latin əlifbada
Haqq,edalet axtarırıq
Elde silah, dilde Allah.
Kin alırıq, kin satırıq,
Vehşiliye can atırıq
Elde silah, dilde Allah.
Unuduruq insanlığı
yavaş-yavaş,
Yene savaş,
Yene de qan,
İnsan qanı.
'Su deyil damardan axan! '
Deyen hanı? !
Yolumuzda yol gösterer oldu bize qan izleri,
Qan bürüyüb sehraları, denizleri.
Geceleri, gündüzleri
Silah sesi heç kesilmir.
Yaşamaq ne olduğunu heç kes bilmir...
Her kes qazanmaq isteyir,
İtirenin kimliyini düşünen yox.
Ker kes menem-menem deyir,
Var-gel edir haqsızlıqlar
Heç dinen yox.
Ayırırıq insanları
Dine göre, irqe göre,
Qerbe göre, şerqe göre.
Bu önemsiz ferqe göre
Qan lekesi silinmeyir elimizden,
Mezar bele bezir bizden...
Bu günahla qebul etmir torpaq bizi,
Gün edirik günümüzü.
Tarixi çoxdan atmışıq,
'Heyatımız bir anlıqdır',
Dünenleri unutmuşuq-
Sabahımız qaranlıqdır...
Unutmuşuq ismet, arı,
Olanlara göz yumuruq.
El açırıq göye sarı,
Göylerden medet umuruq...
Susur dünya,
Pusqudadır-
Pusur dünya.
Gözlenilmez bir andaca
Heca-heca
Can qoparır ömrümüzden,
Terpenmirik yerimizden...
Bax bu üzden feryad etme!
Deme ' Tale menimle heç barışmayır! '
Qorxa-qorxa yaşayana
Heyat nedir, heç ölmek de yaraşmayır..!
Qemi, matemi pay verdi,
Sevincimi oğurladı
Zindan oldu mene dünya.
'Menem' deyen nesilleri,
Fesilleri uğurladı
Düzelmedi yene dünya...
Düzelmedi yene dünya!
Unudulan tarix
Mürgüleyen şam işığı,
Yarımqaranlıq bir otaq.
Ürekde dost, üzde yağı,
İki qatil oturaraq
Bölürdüler bir torpağı...
'Serhedd olsun gerek Araz! '
Deyerek rus,
Hele qürrelendi bir az
O binamus...
Eyilerek farsa sarı,
Sarı nadan,
El uzatdı Qarsa sarı
Utanmadan.
'Qars, Erzurum, Erdahan da,
Bizim olacaq sonunda.
Divan tutacağıq türke...'
Fars baxaraq ürke-ürke,
Sevinc ile 'xub' deyirdi,
O, sarıya baş eyirdi...
Boylanırdı pencereden,
Tebriz qelbi intizarda
Gördüyü bu menzereden,
Utanırdı divarlar da...
Zülm etdiler bir millete,
Keçmişini heç saydılar.
Uzun süren edavete,
Arazla nöqte qoydular.
Sonunda el sıxışdılar,
Her ikisi gülürdüler.
Fereh ile baxışdılar-
' Onlar türkü bölürdüler,'
14.02.2002
Məndən ayrılıq istəmə!
Bu eşq yurdsuz quşa dönər,
Qəm, kədər yağar üstümə.
Ürək duymaz daşa dönər,
Məndən ayrılıq istəmə!
Ürəyini açma yada,
Sevgimizi atma oda.
Hardan çıxdı bu əlvida?
Məndən ayrılıq istəmə!
Bu nə arzu, bu nə istək?
Həsrət zalım, mən isə tək.
Ürəyinə mərhəmət ək,
Məndən ayrılıq istəmə!
Bir qulaq ver,məni dinlə,
Xəzan olar gedişinlə.
Biz ki, bir ürəyik sənlə,
Məndən ayrılıq istəmə!
Uyma fələyin əmrinə,
Xəyanət qatma ömrünə.
Əcəllə dost olsan, yenə,
Məndən ayrılıq istəmə!
Danışarken”sus”deyenler,
Mezarıma toxunmayın!
Ölmeyimi isteyenler,
Mezarıma toxunmayın!
Bu üreye xor baxdınız,
Bu üreyi çox yaxdınız,
Bu üreyi siz yıxdınız,
Mezarıma toxunmayın!
Mene böhtan atmısınız,
Derdime derd qatmısınız,
Arzunuza çatmısınız,
Mezarıma toxunmayın!
Xalq sevgisi varmı sizde?
“Veten”bitib dilinizde,
Qan izi var elinizde,
Mezarıma toxunmayın!
Feryad eder her gün ahım,
Bir tek Tanrıdır penahım,
İnsan olmaqdır günahım,
Mezarıma toxunmayın!
Paltara küsüb bedeni,
Müğennidir, müğennidir.
Her terefde cangüdeni,
Müğennidir, müğennidir.
|
Her fesil deyişir rengi, |
Mateme büründü her teref bu gün,
Göyüzü durmadan göz yaşı tökdü.
Menim feryadımı duymadı felek,
Qelbime ayrılıq toxumu ekdi.
“Veten,veten” dedi,duydum sesini,
Bu söz üreyimi yaxdı,qovurdu.
Qucağımda verdi son nefesini,
Onun gedişiyle zaman da durdu...
Unutma! Bu ömrü bir emanet san,
Heyatın ele pis sonluğu var ki!
Yaşarken dünyaya sığmayan insan,
Sessiz bir mezara nece sığar ki? !
Ayağım sözümü dinlemirdi heç,
Sanki üreyimi itirirdim men.
Meni bu dünyaya getiren şexsi,
Çiynimde dünyadan götürürdüm men.
Gözünü yummadı ölende bele,
Sanki bu dünyadan öc alırdı o...
Tesellim bu idi-ölümü ile,
Allahın yanına ucalırdı o...
Oyandı...
Gözünü açdı,
Başının üstünde yırğalanan kendiri gördü.
Heç heyecanlanmadı,
Ölüme çoxdan alışmışdı...
Amma “bes arxada qalanlar nece? ! ”
Düşündü, düşündü...
Elinden ne gelirdi ki? !
“Günah”larını saldı yadına:
-“Millet sevgisi”,
”Azad yaşamaq hevesi...”
Ve daha neler, neler...
İyirmibeş illik heyatını xatırladı...
Sevinç nedir bilmemişdi heç,
Kedere yaşıl işıq yanmışdı hemişe...
Kiçikken vetenini almışdılar elinden,
Etrafına baxdı, bir ses yox idi...
Yene xeyala daldı...
“Vetenini satıb bura niye gelmisen? ! ”
Diksindi...
Bu öldüren sözler...
Rengi ağardı...
Heyata nifreti vardı,
Kendire baxdı, kendirden qan axırdı...
Üreyi yerinden çıxırdı...
Evvelki ölümlerini düşündü...
Qebirlerine yazılanları yada saldı...
Ölüm tarixi-26.02.1992,
Ölüm tarixi-08.05.1992,
Ölüm tarixi-18.05.1992,
Ölüm tarixi-23.07.1993...
Eyildi, eyildi...
Bu hamısı deyildi...
Yene etrafa baxdı,
Her teref sessiz,
Sevindi...
Kimse görmeyecekdi ölümünü,
Evvelkiler kimi...
“Bu defe hemişelik gedirem” demek istedi,
Ağzı açılmadı...
Elini qaldırıb Tanrıya sitem etmek istedi,
Qolları qalxmadı...
Son ümidi olan kendire baxdı,
Kendir uzaqlaşmışdı...
“Bes men nece ölecem” deye düşündü,
Cavabı kendir qeder uzaq idi...
Düşündü, düşündü...
Donuq bir tebessüm yarandı üzünde,
O, artıq ölmüşdü...
Amma “Get! ” deye bir ses duydu,
Demek növbeti ölümler qabaqdaydı...
Bu eşq yurdsuz quşa dönər,
Qəm, kədər yağar üstümə.
Ürək duymaz daşa dönər,
Məndən ayrılıq istəmə!
Ürəyini açma yada,
Sevgimizi atma oda.
Hardan çıxdı bu əlvida?
Məndən ayrılıq istəmə!
Bu nə arzu, bu nə istək?
Həsrət zalım, mən isə tək.
Ürəyinə mərhəmət ək,
Məndən ayrılıq istəmə!
Bir qulaq ver,məni dinlə,
Xəzan olar gedişinlə.
Biz ki, bir ürəyik sənlə,
Məndən ayrılıq istəmə!
Uyma fələyin əmrinə,
Xəyanət qatma ömrünə.
Əcəllə dost olsan, yenə,
Məndən ayrılıq istəmə!
Zercirli bileklerini sıxdı,
Özune ezab vermek,
Çaresizliyini bir daha görmek istedi.
Torpağa damlayan qanına baxdı...
Gözleri dolmuşdu,
Isteyine nail olmuşdu...
Ne xoşbexlik axtarırdı,
Ne de şadlıq.
“Azadlıq, azadlıq...”
Güldü, güldü,
“He, bu menem!
Düşmenime dost,
Özüme düşmenem! ”
Günahkar menmiyemı!
Amma mene bele öyredibler,
Gözyaşımı susqunluqla seyr edibler.
Hayqırmışam-boğublar sesimi,
Yorublar yaşama hevesimi...
“Alın yazındır” deyibler,
Dözümlülüyümü öyübler.
“Kimem” deye soruşmuşam,
“Soruşma! ” deyibler,
“Heddini aşma! ” deyibler,
Qismetimle barışmışam...
“Gülüstan”da gözlerimi oyublar,
“Türkmençay”da üreyimi paralayıblar...
Övladıma “xain” demeli olmuşam,
Celladıma boyun eymeli olmuşam...
Servetimi talayıblar,
Parçalayıblar...
Sahibsiz bilinmişem,
Quzeye, Güneye bölünmüşem.
Tarixlerden silinib izim,
Gözü yaşlı qalıb Tebrizim.
Marağam susqun,
Erdebilim küsgün...
Dünya varlığımı danmış,
Ana dilim yasaqlanmış...”
Heç göz yummaq vaxtıdırmı?
Medet ummaq vaxtıdırmı?
Üreyinden at qorxunu,
Sındır feleyin çarxını!
Din perdesi qapamasın gözlerini,
Ürekli ol, merdlikle de sözlerini!
De ki, daha azad olmaq isteyirem,
Vetenimde azad qalmaq isteyirem!
Bir anlığa üreyinde sen Babekin ahını duy,
Ulu baban Xetayinin o yenilmez ruhunu duy!
Bir anlığa azad eyle merhemeti üreyinden,
Bele etsen lap felek de qorxar senden...
Ürekli ol, ürekli ol!
Yaşamağa gerekli ol!
Buluda qerq olub göylerin üzü,
Yene unutmuşam gece, gündüzü.
Ürek derde mehkum, qorxuram düzü,
Dönmesem arxamca ağlama, ana!
Üzü dönüb derenin de dağın da,
Zindana bax zamanın ayağında.
Yorulmuşam ömrün bahar çağında,
Dönmesem arxamca ağlama, ana!
Son yarpağam- külek vurur esirem,
Çaresizem, öz bextimden küsürem.
Zaman durğun men ise telesirem,
Dönmesem arxamca ağlama, ana!
Neler keçir gözlerimin önünde,
Bütün yollar ümidsizlik yönünde.
Döneceyem günlerin bir gününde,
Dönmesem arxamca ağlama, ana!
Dünyanin ta sonundadir Daşkesen,
Yayı zalim, qışı ise başkesen.
Ne çekirem bir bilseydin keşge sen,
Dönmesem arxamca ağlama, ana!
12.08.2006
Daşkesen
Afiq Ağdami Yanvar 19, 2008 18:12
Derk ede bilmirem feleyin işin,
Su kesmiş yolunu sönmez ateşin.
Ikiye bölünmüş bir ürek düşün-
Gözleri yollarda qalmışam, Tebriz,
Yene bulud kimi dolmuşam, Tebriz!
Öldüren hesrete çox boyun eydim,
Közeren ümidle qapını döydüm,
Belke de bilmeden xetrine deydim-
Belke övladını unutdun, Tebriz!
Göyneyen yaramı qanatdın, Tebriz!
İstedim vüsaldan men de pay alım,
Namerd qesde durdu, bağlandı yolum.
Sende dustaq qaldı fikrim, xeyalım-
Yene dincliyimi ovladın, Tebriz!
Bax, sensiz ne çekir övladın, Tebriz? !
Oyan, qelbindeki qorxuları at,
Oğlun Cavidanı, Babeki oyat.
Bextinden küseni sevmeyir heyat-
Düşmen tapdağıdır yurdumuz, Tebriz!
Artır günden-güne derdimiz, Tebriz!
Sende Xetayinin ölmez ruhu var,
Sende Settarxanın bitmez ahı var,
Sende Şehriyartek söz allahı var-
Bu derde dözmesin Savalan, Tebriz!
Nedir bu susqunluq, havalan, Tebriz!
Adın tarixlerden silinmez izdir,
Sevgin üreyimde coşğun denizdir.
Senin kederin de mene ezizdir-
Derdini şerbettek içerem, Tebriz!
Yolunda canımdan keçerem, Tebriz
